คนส่วนใหญ่ในชีิวิตผม มีความลับ
ผมเองกลับเป็นคนที่ปากมาก และมีความลับไม่เป็น

ผมเป็นแอบเปิ้ลที่เปลือกบาง และไม่มีชั้นมากมายอย่างหัวหอม

มันผิดกับหัวหอม ที่มี ชั้นมากมาย ซับซ้อน ซ่อนเงื่อน ที่ทำให้เราเสียน้ำตาได้ แต่สุดท้าย ไม่มีใครชอบกินมันอยู่ดี

หัวหอม เป็นได้แค่ส่วนผสมของข้าวผัด หรือน้ำซุป ไม่มีใครหรอก ตื่นขึ้นมาแล้วอยากกิน "หัวหอม"

ทำไม ผมต้องมีชีวิตอยู่เพื่อ เจอะเจอพวก หอมหัวแดง หอมหัวใหญ่ พวกนี้ด้วย

ทำไมคนในสังคมส่วนใหญ่ ถึงมีเปลือกหลายชั้นกันนัก

เรามักโกหกกัน ตั้งแต่ อายุ ยันอาชีพการงาน ฐานะครอบครัว

ผมเองก็โกหกนะ ไอ้อายุ... ก็ผมเป็นแอบเปิ้ล ผมก็มีเปลือก แต่เปลือกผมไม่หนา และเปลือกผมไม่ได้ทำร้ายใคร ยังแ ด ก ได้ และอร่อยด้วย 555

หลายครั้งที่ผม คิดว่าตัวเองคือแอบเปิ้ล และคนที่ผมเลือก แ ด ก ก็คือแอบเปิ้ล

แต่ไมมันจบที่หอมหัวใหญ่ทุกที

ผมจะต้อง ใช้เวลาปลอกเปลือกไปถึงไหน

จะต้องมีกี่เรื่อง ที่ผมต้องยอมรับว่า "การโกหก หรือ ปกปิดข้อเท็จจริง มันเป็นเรื่องที่ใครๆเขาก็ทำกัน"

ผมเอง ไม่เคยคิดว่าตัวเองมีปมด้อย เลยไม่คิดจะต้องโกหกใคร

แต่วันนี้ ผมรู้ชัดๆเลยว่า ผมเป็นคนมีปมด้อย

ผมมีปัญญากับการไว้ใจใครสักคน ผมปอกเปลือกพวกหัวหอมไม่เก่ง

และผมไม่รอให้หัวหอมทำให้ผมร้องไห้ก่อนถึงจะเลิกปลอกเปลือกมัน

เปลือกเยอะหนัก "กุ ไม่ แ ด ก ก็ได้"

ผมได้แต่ถามว่า ชาติที่แล้ว ผมทำบุญด้วยหัวหอมรึเปล่า

ไมชาตินี้ ผมถึงเจอคนที่มี layer เยอะขนาดนี้

ผมเข้าใจว่าทุกคนต้องมีความลับ และเปลือก เพื่อปกป้องตัวเองกันทั้งนั้น

แต่ทำไมไม่เลือกเป็น ส้มที่เปลือกข่มแต่เนื้อหวาน หรือ องุ่นที่กินได้ทั้งเปลือกทั้งเม็ด

ไมเป็นหัวหอมกันอยู่ได้

"รู้ไหม คนส่วนใหญ๋ มักเขียหัวหอมทิ้ง แม้กระทั้ง พ่อครัว ถ้ามีลูำกมือ เขาไม่หั่นหัวหอมเองหรอก เปลื้องมือ เปลื้องน้ำตา"